دوباره برگشتن به اینجا شاید تنها به یک بهانه که هنوز آمدن به این محیط مرا به روزهایی برمیگرداند که حتی در تمام دغدغه هایش بازهم آرامش بود.به روزهایی که بودم ... که بودی... که بودیم...روزهایی که حتی اگر غصه ای بود رنگ عشق میگرفت و فراموش میشد...اگر کدورتی بود غمی بود دلهره ای بود ته دلمان عشق موج می زد...و همین عشق دوباره آراممان میکرد

یادش بخیر...

یادت بخیر...

اینجا برای یک عمر بی دغدغه نوشتن از تو کافیست ...

پس آغاز می کنم تو را به نام عشق...

آری به نام عشق...

دارم به اجزای تشکیل دهنده ام تجزیه می شوم،

آب،

باد،

خاک،

و این آتش که تو به جانم انداخته ای....